از اين آيه به خوبى استفاده مىشود كه آنها قبل از ارتكاب اين خلاف ، برهنه نبودند بلكه پوششى داشتند كه در قرآن ، نامى از چگونگى اين پوشش برده نشده است ، اما هر چه بوده است ، نشانه اى براى شخصيت آدم و حوا و احترام آنها محسوب مىشده كه با نافرمانى از اندامشان فرو ريخته است . در حالى كه تورات ساختگى مىگويد : آدم و حوا در آن موقع ، كاملا برهنه بودند ولى زشتى آن را درك نمىكردند ، و هنگامى كه از درخت ممنوع كه درخت علم و دانش ! بود خوردند چشم خردشان باز شد ، و خود را برهنه ديدند و از زشتى اين حالت آگاه شدند ! آدمى را كه تورات معرفى مىكند در واقع ، آدم نبود ! بلكه به قدرى از علم و دانش دور بود كه حتى برهنگى خود را تشخيص نمىداد ، ولى آدمى را كه قرآن معرفى مىكند نه تنها از وضع خود با خبر بود بلكه از اسرار آفرينش ( علم اسماء ) نيز آگاهى داشت و معلم فرشتگان محسوب مىشد و اگر شيطان توانست در او نفوذ كند نه به خاطر نادانى او بود بلكه از پاكى و صفاى او سوء استفاده كرد . شاهد اين سخن آيه 27 همين سوره است كه مىگويد : يا بَنِي آدَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ كَما أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُما لِباسَهُما : « اى فرزندان آدم ! شيطان شما را فريب ندهد ، آن چنان كه پدر و مادرتان را از بهشت ، بيرون كرد ، و لباس آنها را از تنشان جدا ساخت » . و اگر بعضى از نويسندگان اسلامى نوشته‌اند كه آدم در آغاز برهنه بود در واقع اشتباهى است آشكار كه بر اثر نوشته‌هاى تورات پيدا شده است ! به هر حال قرآن سپس مىگويد : « هنگامى كه آدم و حوا چنين ديدند بلافاصله از برگهاى درختان بهشتى براى پوشيدن اندام خود ، استفاده كردند »